^Idź na górę
Get Adobe Flash player

Menu strony

Login Form

Licznik odwiedzin

108743
Dzisiaj Dzisiaj 60
WczorajWczoraj59
W tym tygodniuW tym tygodniu260
W tym miesiącuW tym miesiącu1214
Wszystkie wizytyWszystkie wizyty108743

Adaptacja dzieci do przedszkola

    Pierwsze dni września, to okres szczególnie trudny dla dzieci. Aby przekroczenie progu przedszkola nie było przykrym doświadczeniem dla dziecka, rodzice od najwcześniejszych lat powinni wdrażać go do samodzielności, samoobsługi, poszerzać krąg kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi, wzmacniać pozytywne zachowania społeczne oraz budować własną wartość u dziecka. Adaptacja dziecka w przedszkolu przebiegnie dobrze, jeżeli w tym czasie będzie budowana więź między dzieckiem a nauczycielem i stworzona atmosfera, w której maluch poczuje się bezpiecznie.  Rozstanie dziecka z rodzicem to najtrudniejsza chwila. Dopóki widzi rodziców, walczy i płacze, chcąc wszelkimi sposobami zmusić ich do zmiany decyzji. Dlatego nie należy przedłużać rozstania, ponieważ to tylko je utrudnia. Długie pożegnania budzą w dziecku nadzieję, że mama zabierze je ze sobą, więc płacze i histeryzuje, aby pokazać, jak bardzo jest mu źle. Płacz jest naturalnym sposobem radzenia sobie z przykrymi emocjami. Wtedy też dziecko w naturalny sposób szuka oparcia i szybko nawiązuje więź emocjonalną z nauczycielem. Jednym ze sposobów poznawania nowo przyjętego dziecka jest przeprowadzenie wywiadu lub wypełnienie przez rodziców ankiety. W ankiecie takiej mogą znaleźć się pytania dotyczące rozwoju dziecka, jego zachowania, upodobań, samodzielności. Uzyskane takich informacji pozwoli nauczycielowi właściwie zaopiekować się dzieckiem.

Dzieci, które adoptują się łatwo:

  • mają pozytywny stosunek emocjonalny do przedszkola,
  • lubią je i chętnie do niego przychodzą,
  • bez płaczu rozstają się z rodzicami,
  • są pogodne podczas zajęć w grupie,
  • w zabawach są aktywne, wykazują inicjatywę,
  • są samodzielne i zaradne,
  • nie mają kłopotów z jedzeniem, załatwianiem potrzeb fizjologicznych,
  • w domu opowiadają rodzicom o tym, co działo się w przedszkolu.

Dzieci mające trudności w przystosowaniu się:

  • płaczą przy rozstaniu z rodzicami,
  • są smutne, rozżalone, płaczliwe,
  • przejawiają zaburzenia w kontaktach społecznych z rówieśnikami i dorosłymi,
  • kurczowo trzymają się nauczycielki,
  • nie podejmują spontanicznie żadnych zabaw, odmawiają udziału w zabawach organizowanych przez nauczycielkę,
  • wymagają pomocy personelu przy jedzeniu, myciu się, ubieraniu, załatwianiu potrzeb fizjologicznych, porządkowaniu,
  • mają negatywny sposób emocjonalny do przedszkola, który powoduje zaburzenia w sferze emocjonalnej.

    Każde dziecko ma indywidualną drogę rozwojową, każde musi przejść przez okres adaptacji w nowym środowisku. To od nauczycieli i rodziców zależy, jak długo on będzie trwał. Wszyscy chcemy, aby wychowane przez nas dzieci były radosne i wesołe, mądre i dobre, kochane i kochające, zaradne i odważne, życzliwe i uczynne. Dlatego też bardzo liczy się współpraca rodziców z nauczycielem.